Kelime Anlamları

ضياء

“ضياء” kelimesinin anlamı — kaynak: Mu'cemü'l-Lüğati'l-Arabiyyeti'l-Mu'âsıra, el-Ganî ve er-Râid.

Orijinal metin Arapçadır.

معجم اللغة العربية المعاصرة

Mu'cemü'l-Lüğati'l-Arabiyyeti'l-Mu'âsıra · Ahmed Muhtâr Ömer ve ekibi (ö. 1424 h.)

ضِياء [مفرد]: 1- مصدر ضاءَ. 2- هداية. 3- شيء مُضيء بذاته "{جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاءً وَالْقَمَرَ نُورًا}".

الغني

el-Ganî · Abdülganî Ebü'l-Azm

ضِيَاءٌ - [ض و أ]. (مص. ضَاءَ). "ضِيَاءُ الشَّمْسِ" : ضَوْؤُهَا. يونس آية 5 هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاءً وَالقَمَرَ نُورًا . (قرآن).

الرائد

er-Râid · Cübrân Mes'ûd

ضياء. ضوء.