الغني
عبد الغنی ابو العزم
دَحَّ - [د ح ح]. (ف: ثلا. متعد، م. بحرف). دَحَحْتُ، أَدُحُّ، دُحَّ، مص. دَحٌّ، دُحوحٌ.
1. "دحَّهُ فِي قَفَاهُ" : دَفَعَهُ.
2. "دَحَّ الوَلَدَ" : ضَرَبَهُ بِكَفِّهِ مَنْشُورَةً فِي أَيِّ مَكانٍ مِنْ جَسَدِهِ.
3. "دَحَّ الجِرَابَ" : وَسَّعَهُ، مَلأَهُ. "دَحَّ الطَّعَامُ بَطْنَهُ".
4. "دَحَّ الجِذْرَ فِي الأرْضِ" : دَسَّهُ.