واتای وشەکان

دح

واتای «دح» بەپێی الغني و الرائد.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

دَحَّ - [د ح ح]. (ف: ثلا. متعد، م. بحرف). دَحَحْتُ، أَدُحُّ، دُحَّ، مص. دَحٌّ، دُحوحٌ. 1. "دحَّهُ فِي قَفَاهُ" : دَفَعَهُ. 2. "دَحَّ الوَلَدَ" : ضَرَبَهُ بِكَفِّهِ مَنْشُورَةً فِي أَيِّ مَكانٍ مِنْ جَسَدِهِ. 3. "دَحَّ الجِرَابَ" : وَسَّعَهُ، مَلأَهُ. "دَحَّ الطَّعَامُ بَطْنَهُ". 4. "دَحَّ الجِذْرَ فِي الأرْضِ" : دَسَّهُ.

الرائد

جەبران مەسعود

دح يدح: دحا ودحوحا. ١-الشيء في الأرض: دسه. ٢-ه: دفعه في قفاه. ٣-ه: رمى به. ٤-الطعام بطنه: ملأه ووسعه. ٥-ه: ضربه بكفه منشورة.”