معجم اللغة العربية المعاصرة
احمد مختار عمر و گروه همکاران (د 1424ق)
استقضاء [مفرد]:
1- مصدر استقضى.
2- (قن) إخطار أو تنبيه يوجِّهه مسئول إلى شخصٍ آخر يضمِّنه إنذارًا بتنفيذ أمرٍ ما، وإلاّ طلبه إلى القضاء لمحاكمته.
معانی واژه‌ها
استقضاء
معنای «استقضاء» آن‌گونه که در معجم اللغة العربیة المعاصرة آمده است.
متن اصلی به زبان عربی است.