معانی واژه‌ها

الدَّسْتُ

معنای «الدَّسْتُ» آن‌گونه که در القاموس المحیط آمده است.

متن اصلی به زبان عربی است.

القاموس المحيط

فیروزآبادی (درگذشتهٔ 817 ق)

الدَّسْتُ: الدَّشْتُ، ومن الثِّيابِ والوَرَقِ وصَدْرِ البَيْتِ، مُعَرَّباتٌ. ودَسْتُوَى، بالقَصْرِ: ة بالأَهْوازِ، والنِّسْبَةُ: دَسْتُوَانِيُّ ودَسْتُوائيَّ. ودُوسْتُ، بالضمِّ: لَقَبُ القاسِمِ بنِ نَصْرِ بنِ العابِدِ، وجَدِّ جَدِّ عبدِ الكريمِ بنِ عثمان بن محمدِ بنِ يُوسُفَ العَلاَّفِ، وذَوِيه. وأبو زُرعةَ محمدُ بن محمدِ بنِ دُوسْتَوَيْهِ: مُحَدِّثٌ.