معانی واژه‌ها

الرِّدْءُ

معنای «الرِّدْءُ» آن‌گونه که در القاموس المحیط آمده است.

متن اصلی به زبان عربی است.

القاموس المحيط

فیروزآبادی (درگذشتهٔ 817 ق)

الرِّدْءُ، بالكسر: العَوْنُ، والمادَّةُ، والعِدْلُ الثَّقِيلُ. ورَدَأَه به، كَمَنَعَهُ: جَعَلَهُ له رِدْءاً وقُوَّةً وعِماداً، و~ الحائِطَ: دَعَمَهُ، كَأَرْدَأَهُ، و~ بِحَجَرٍ: رَماهُ به، و~ الإِبِلَ: أحْسَنَ القِيامَ عليها. وأرْدَأَهُ: أعانَهُ، و~ على مِئَةٍ: زادَ، و~ السَّتْرَ: أرْخَاهُ، وسَكَّنَهُ، وأفْسَدَهُ، وأقَرَّهُ، وفَعَلَ رَدِيئاً، أو أصابَهُ. ورَدُؤَ، كَكَرُمَ، رَداءَةً: فَسَدَ، فهو رَدِيءٌ من أرْدِئَاءَ، بهَمْزَتَيْنِ.