معانی واژه‌ها

السُّهْدُ

معنای «السُّهْدُ» آن‌گونه که در القاموس المحیط آمده است.

متن اصلی به زبان عربی است.

القاموس المحيط

فیروزآبادی (درگذشتهٔ 817 ق)

السُّهْدُ، بالضم: الأَرَقُ، وقد سَهِدَ، كفَرِحَ. والسُّهُدُ، بضمَّتينِ: القَليلُ النَّوْمِ، وسَهَّدْتُهُ فهو مُسَهَّدٌ. وما رأيْتُ منه سَهْدَةً: أمْراً يُعْتَمَدُ عليه منْ كلامٍ أو خَيْرٍ. وشَيءٌ سَهْدٌ مَهْدٌ: حَسَنٌ. وهو ذُو سَهْدَةٍ: يَقَظَةٍ، وهو أسْهَدُ رَأياً منكَ. وغُلامٌ سَهْوَدٌ: غَضٌّ حَدَثٌ، أو طَويلٌ شَديدٌ. وأسْهَدَتْ بالوَلَدِ: ولَدَتْهُ بِزَحْرَةٍ واحِدَةٍ. (وكأَميرٍ: جَدٌّ لأبي حاتِمِ بنِ حَيَّان). وسَهْدَدُ: جَبَلٌ، لا يَنْصَرفُ.