القاموس المحيط
فیروزآبادی (درگذشتهٔ 817 ق)
الشُّواظُ، كغُرابٍ وكِتابٍ: لَهَبٌ لادُخانَ فيه، أو دُخانُ النارِ وحَرُّها، وحَرُّ الشمسِ، والصِّياحُ، وشِدَّةُ الغُلَّةِ، والمُشاتَمَةُ. وتَشاوظَا: تَسابَّا.
معانی واژهها
الشُّواظُ
معنای «الشُّواظُ» آنگونه که در القاموس المحیط آمده است.
متن اصلی به زبان عربی است.