معجم اللغة العربية المعاصرة
احمد مختار عمر و گروه همکاران (د 1424ق)
تبلَّهَ يتبلَّه، تَبَلُّهًا، فهو مُتبلِّه
• تبلَّه الشَّخصُ: بلِه، ضَعُفَ عقله وغلبتْ عليه الغَفْلَةُ وقلَّ تمييزُه.
معانی واژه‌ها
تبله
معنای «تبله» آن‌گونه که در معجم اللغة العربیة المعاصرة و الغنی آمده است.
متن اصلی به زبان عربی است.
الغني
عبدالغنی ابوالعزم
تَبَلَّهَ - [ب ل هـ]. (ف: خما. لازم). تَبَلَّهَ، يَتَبَلَّهُ، مص. تَبَلُّهٌ. "تَبَلَّهَ الرَّجُلُ" : بَلِهَ، أَيْ ضَعُفَ عَقْلُهُ.
تَبَلُّهٌ - [ب ل هـ]. (مص. تَبَلَّهَ). "لاَحَظَ القَرِيبُ وَالبَعِيدُ تَبَلُّهَهُ" : ضَعْفَ عَقْلِهِ.