معانی واژه‌ها

دأَبَ

معنای «دأَبَ» آن‌گونه که در القاموس المحیط آمده است.

متن اصلی به زبان عربی است.

القاموس المحيط

فیروزآبادی (درگذشتهٔ 817 ق)

دأَبَ في عَمَلِهِ، كَمَنَعَ، دَأْباً، ويُحَرَّكُ، ودُؤوباً، بالضم: جَدَّ وتَعِبَ، وأدْأَبَه. والدَّأْبُ، أيضاً ويُحرَّكُ: الشَّأنُ، والعادَةُ، والسَّوْقُ الشديدُ، والطَّرْدُ. والدَّائِبانِ: الجَديدانِ. ودَوْأبٌ، كَجوْهَرٍ: فَرَسٌ لبَني العَنْبَرِ. وبنُو دَوْأبٍ: قَبِيلةٌ. وعبدُ الرحمن بنُ دَأْبٍ: م، ومحمدُ بنُ دَأْبٍ: كَذَّابٌ، وعيسى بنُ يَزِيدَ بنِ دَأْبٍ: هالِكٌ.