معانی واژه‌ها

رَعْبَلَ

معنای «رَعْبَلَ» آن‌گونه که در القاموس المحیط آمده است.

متن اصلی به زبان عربی است.

القاموس المحيط

فیروزآبادی (درگذشتهٔ 817 ق)

رَعْبَلَ: تَزَوَّجَ برَعْناءَ، و~ اللَّحْمَ: قَطَعَهُ، و~ الثَّوْبَ: مَزَّقَهُ فَتَرَعْبَلَ. والرُّعْبولَةُ، بالضم: الخِرْقَةُ المُتَمَزِّقَةُ. والرِعْبِلَةُ، بالكسر: الثَّوْبُ الخَلَقُ، وقد تَرَعْبَلَ. وثَوْبٌ رَعابيلُ: أخْلاقٌ. وامرأةٌ رَعْبَلٌ: ذاتُ خُلْقانٍ، أو حَمْقاءُ رَعْناءُ خَرْقاءُ. ط وثَكَلَتْهُ الرَّعْبَلُ، أي: أُمُّهُ ط. ورَعْبَلُ بنُ عِصامٍ، وعَمْرُو بنُ رَعْبَلٍ، أو هو بزايٍ: شاعِرانِ. وأبو ذُبْيانَ بنُ رَعْبَلٍ: له ذِكْرٌ. وريحٌ رَعْبَلَةٌ ورَعْبَليلٌ: لم تَسْتَقِمْ في هُبوبِها.