معانی واژه‌ها

مَثَنَهُ

معنای «مَثَنَهُ» آن‌گونه که در القاموس المحیط آمده است.

متن اصلی به زبان عربی است.

القاموس المحيط

فیروزآبادی (درگذشتهٔ 817 ق)

مَثَنَهُ يَمْثِنُهُ ويَمْثُنُه: أصابَ مَثَانَتَه، وهي مَوْضِعُ الوَلَدِ، أو موضِعُ البَوْلِ. ومَثَنَ، كفَرِحَ، فهو أمْثَنُ: لا يَسْتَمْسِكُ بَوْلُه، وهي مَثْناءُ . ورجلٌ مَثِنٌ، ككتِفٍ، ومَمْثونٌ: يَشْتَكِي مَثَانَتَه. ومَثَنَه بالأمْرِ: غَتَّهُ به. والمَثَنُ، محرَّكةً: البُظورُ.