واتای وشەکان

أرفه

واتای «أرفه» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

أَرْفَهَ - [ر ف هـ]. (ف: ربا. لازمتع). أَرْفَهْتُ، أُرْفِهُ، أَرْفِهْ، مص. إِرْفَاهٌ. 1. "أَرْفَهَ التَّاجِرُ" : تَوَسَّعَ فِي حَيَاتِهِ طَعَاماً وَشُرْباً وَمَلْبَساً. 2. "أَرْفَهَ صَاحِبَهُ" : جَعَلَهُ فِي رَفَاهَةٍ.