واتای وشەکان

أندب

واتای «أندب» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

أَنْدَبَ - [ن د ب]. (ف: ربا. لازمتع. م. بحرف). أَنْدَبَ، يُنْدِبُ، مص. إِنْدابٌ. 1. "أَنْدَبَ الجُرْحُ": صَلُبَ أَثَرُهُ. 2. "أَنْدَبَ الجُرْحُ جِسْمَهُ" : خَلَّفَ فيه نُدوباً، آثاراً. 3. "أَنْدَبَتْهُ الحادِثَةُ" : أَجْهَدَتْهُ، أَثَّرَتْ فيهِ. "حَلَّتْ بِهِ الكَوارِثُ فَأَنْدَبَتْهُ". 4. "أَنْدَبَ نَفْسَهُ" : خاطَرَ بِها. "أَنْدَبَ بِنَفْسِهِ".