واتای وشەکان

أنفر

واتای «أنفر» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

أَنْفَرَ - [ن ف ر]. (ف: ربا. لازمتع. م. بحرف). أَنْفَرَ، يُنْفِرُ، مص. إِنْفارٌ. 1. "أَنْفَرَ حَيَواناً" : جَعَلَهُ يَهْرُبُ. 2. "أَنْفَرَ القَوْمُ" : تَفَرَّقَتْ دَوابُّهُمْ . 3. "أَنْفَرَ الرَّجُلَ": أَمَدَّهُ، أَعانَهُ. "اِسْتَنْفَرَهُمْ فَأَنْفَروهُ". 4. "أَنْفَرَ صاحِبَهُ على عَدُوِّهِ" : قَضَى، حَكَمَ لَهُ عَلَيْهِ بِالغَلَبَةِ.