واتای وشەکان

إثخان

واتای «إثخان» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

إِثْخَانُ - [ث خ ن]. (مص. أَثْخَنَ). 1. "إثْخَانُ العَدُوِّ": الْمُبالغَةُ فِي قَتْلِهِ. 2. "أثْخَنَتْهُ الجراحُ إِثْخَاناً" : أوْهَنَتْهُ. أضْعَفَتْهُ إِضْعَافاً. 3. "سَعَى إلى إِثْخَانِهِ بالضَّرْبِ" : ضَرْبُهُ ضَرْباً مُبَرِّحاً.