واتای وشەکان

خظظ

واتای «خظظ» بەپێی لسان العرب.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

لسان العرب

ئیبن مەنزوور (کۆچکردووی 711ی کۆچی)

خظظ: التَّهْذِيبُ: أَهمله اللَّيْثُ وَرَوَى أَبو الْعَبَّاسِ عَنِ عَمْرٍو عَنْ أَبيه أَنه قَالَ: أَخَظَّ الرجلُ إِذا استَرْخى بطنُه وانْدال.