واتای وشەکان

ذأح

واتای «ذأح» بەپێی لسان العرب.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

لسان العرب

ئیبن مەنزوور (کۆچکردووی 711ی کۆچی)

ذأح: ذَأَحَ السِّقاءَ ذَأْحاً: نفخه؛ عن كراع.