واتای وشەکان

فطه

واتای «فطه» بەپێی لسان العرب.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

لسان العرب

ئیبن مەنزوور (کۆچکردووی 711ی کۆچی)

فطه: فَطِهَ الظهرُ فَطَهاً: كفَزِرَ.