واتای وشەکان

قايظ

واتای «قايظ» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

قَايَظَ - [ق ي ظ]. (ف: ربا. متعد). قَايَظْتُ، أُقَايِظُ، قَايِظْ، مص. مُقَايَظَةٌ. 1. "قَايَظَ أَهْلَهُ" : أَقَامَ مَعَهُمْ بِمَكَانٍ زَمَانَ القَيْظِ. 2. "قَايَظَ صَاحِبَهُ" : عَامَلَهُ فِي القَيْظِ.