واتای وشەکان

كاشر

واتای «كاشر» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

كَاشَرَ - [ك ش ر]. (ف: ربا. متعد). كَاشَرَ، يُكَاشِرُ، مص. مُكَاشَرَةٌ. "كَاشَرَ زَمِيلَهُ" : ضَحِكَ فِي وَجْهِهِ وَكَشَفَ عَنْ أَسْنَانِهِ، بَاسَطَهُ.
كَاشِرٌ، كَاشِرَةٌ - [ك ش ر]. (فا. من كَشَرَ). 1. "كَاشِرٌ عَنْ أَسْنَانِهِ" : ضَاحِكٌ. 2. "جَاءَ كَاشِراً عَنْ أَنْيَابِهِ" : مُتَوَعِّداً، غَاضِباً مُتَنَمِّراً كَأَنَّهُ حَيَوَانٌ مُفْتَرِسٌ.