واتای وشەکان

هاص

واتای «هاص» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

هَاصَ - [هـ ي ص]. (ف: ثلا. لازمتع. م. بحرف). هِصْتُ، أَهِيصُ، مص. هَيْصٌ. 1. "هَاصَ عُنُقَهُ" : دَقَّهَا. 2. "هَاصَ بِهِ" : مَارَسَ عَلَيْهِ الْعُنْفَ، عَنُفَ بِهِ. 3. "هَاصَ الطَّائِرُ" : هَاضَ، رَمَى بِهَيْصِهِ، هَيْضِهِ.