معجم اللغة العربية المعاصرة
احمد مختار عمر و گروه همکاران (د 1424ق)
تَفّ [مفرد]: مصدر تَفَّ.
تَفَّ تفَفتُ، يَتُفّ، اتْفُفْ/ تُفّ، تَفًّا وتِفافةً، فهو تافّ
• تَفَّ الشَّخصُ: تفَل، بصَق.
تُفّ [مفرد]: ج تِفَفة: وسخ الأظفار.
معانی واژه‌ها
تف
معنای «تف» آن‌گونه که در معجم اللغة العربیة المعاصرة، الغنی و الرائد آمده است.
متن اصلی به زبان عربی است.
الغني
عبدالغنی ابوالعزم
تَفَّ - [ت ف ف]. (ف: ثلا. لازم). تَفَّ، يَتُفُّ، مص. تَفٌّ. "تَفَّ الرَّجُلُ" : بَصَقَ.
تُفٌّ - ج: تِفَفَةٌ. "تُفُّ الأَظَافِرِ" : وَسَخُهَا.
الرائد
جبران مسعود
تف يتف: تفا. بصق.
تف. وسخ الظفر، ج تففة.