معجم اللغة العربية المعاصرة
احمد مختار عمر و گروه همکاران (د 1424ق)
فَظاظة [مفرد]: مصدر فَظَّ| بفظَاظَة: بخشونة، وسوء خلق.
معانی واژه‌ها
فظاظة
معنای «فظاظة» آن‌گونه که در معجم اللغة العربیة المعاصرة، الغنی و الرائد آمده است.
متن اصلی به زبان عربی است.
الغني
عبدالغنی ابوالعزم
فَظَاظَةٌ - [ف ظ ظ]. (مص. فَظَّ). "أَظْهَرَ فَظَاظَةً" : أَيْ خُشُونَةً فِي الْكَلاَمِ، سُوءَ الْخُلُقِ. "يَخْشَاهُ النَّاسُ لِفَظَاظَتِهِ".
الرائد
جبران مسعود
فظاظة. ١-مص. فظ. ٢-سوء الخلق. ٣-خشونة الكلام.