واتای وشەکان

تفصد

واتای «تفصد» بەپێی معجم اللغة العربیة المعاصرة و الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

معجم اللغة العربية المعاصرة

ئەحمەد موختار عومەر و تیمەکەی (کۆچی 1424ک)

تفصَّدَ يتفصَّد، تفصُّدًا، فهو متفصِّد • تفصَّد الدَّمُ ونحوُه: انفصد، سال "جاء يتفصَّد جبينه عَرَقًا: يسيل عَرَقُ جبينه".

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

تَفَصُّدٌ - [ف ص د]. (مص. تَفَصَّدَ). 1. "تَفَصُّدُ الدَّمِ" : سَيَلاَنُهُ، جَرَيَانُهُ. 2. "تَفَصُّدُ الجَسَدِ عَرَقاً" : سَيَلاَنُ عَرَقِهِ، رَشْحُهُ، تَقَطُّرُهُ.
تَفَصَّدَ - [ف ص د]. (ف: خما. لازم). تَفَصَّدَ، يَتَفَصَّدُ، مص. تَفَصُّدٌ. 1. "تَفَصَّدَ الدَّمُ" : سَالَ، جَرَى. 2. "تَفَصَّدَ جَسَدُهُ عَرَقاً" : سَالَ عَرَقُهُ، رَشَحَ، تَقَطَّرَ. "يَتَفَصَّدُ العَرَقُ بِقُوَّةٍ مِنْ جَمِيعِ خَلاَيَا جَسَدِهِ". (غسان كنفاني).