الغني
عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم
شَاظَ - [ش و ظ]. (ف: ثلا. لازم، م. بحرف). شَاظَ، يَشُوظُ، مص. شَوْظٌ.
1. "شَاظَ بِهِ الغَضَبُ" : اِشْتَعَلَ، اِشْتَدَّ.
2. "شَاظَ بهِ الْمَرَضُ" : هَاجَ، وَخَزَهُ.
واتای وشەکان
واتای «شاظ» بەپێی الغني.
دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.
عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم