واتای وشەکان

شاظ

واتای «شاظ» بەپێی الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

شَاظَ - [ش و ظ]. (ف: ثلا. لازم، م. بحرف). شَاظَ، يَشُوظُ، مص. شَوْظٌ. 1. "شَاظَ بِهِ الغَضَبُ" : اِشْتَعَلَ، اِشْتَدَّ. 2. "شَاظَ بهِ الْمَرَضُ" : هَاجَ، وَخَزَهُ.