واتای وشەکان

عر

واتای «عر» بەپێی معجم اللغة العربیة المعاصرة، الغني و الرائد.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

معجم اللغة العربية المعاصرة

ئەحمەد موختار عومەر و تیمەکەی (کۆچی 1424ک)

عَرّ [مفرد]: مصدر عَرَّ.
عَرَّ عَرَرْتُ، يَعُرّ، اعْرُرْ/ عُرَّ، عَرًّا، فهو عارّ، والمفعول مَعْرور • عرَّه بشرٍّ: لطَّخه به، ساءه أو رماه بما يكره، لقَّبه بما يشينه "عرَّ أهله: أساء إلى سمعتهم".

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

عَرٌّ - [ع ر ر]. (مص. عَرَّ). "حَيَوَانٌ عَرٌّ" : أَجْرَبُ.
عَرَّ - [ع ر ر]. (ف: ثلا. لازم). عَرَرَ، يَعِرُّ، مص. عَرَرٌ، عُرُورٌ. "عَرَّ الْجَمَلُ" : جَرِبَ.
عَرَّ - [ع ر ر]. (ف: ثلا. لازم). عرَرَ، يَعِرُّ، مص. عِرَارٌ . "عَرَّ ذَكَرُ النَّعَامِ" : صَاحَ.
عَرَّ - [ع ر ر]. (ف: ثلا. متعد، م. بحرف). عَرَرْتُ، أَعُرُّ، عُرَّ، مص. عَرٌّ. 1. "عَرَّ خَصْمَهُ" : لَقَّبَهُ بِمَا يَشِينُهُ، سَاءهُ. 2. "عَرَّهُ بِشَرٍّ" : رَمَاهُ بِهِ. 3. "عَرَّ الأَرْضَ" : سَمَّدَهَا.

الرائد

جەبران مەسعود

عر يعر: عرا. ١-ه: ساءه. ٢-ه بشر: رماه به. ٣-الأرض: سمدها. عر يعر ويعر: عرا. الحمل: جرب. عر يعر: عرارا. ذكر النعام: صاح.ج عر يعر: عررا وعرورا. الجمل: جرب. عر. الجمل: جرب. عر. ١-مص. عر. ٢-أجرب. ٣-جرب. ٤-عيب. ٥-شر. عر. ١-جرب. ٢-غلام. ٣-ذرق الطير. ٤-«عرا الوادي»: شاطئاه.