معجم اللغة العربية المعاصرة
ئەحمەد موختار عومەر و تیمەکەی (کۆچی 1424ک)
شَبُوب [مفرد]:
1- شِباب؛ ما تُوقد به النّار.
2- ما يُحَسِّن الشّيءَ ويُظهر جمالَه.
شُبوب [مفرد]: مصدر شبَّ1.
واتای وشەکان
واتای «شبوب» بەپێی معجم اللغة العربیة المعاصرة و الرائد.
دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.
ئەحمەد موختار عومەر و تیمەکەی (کۆچی 1424ک)
جەبران مەسعود