معجم اللغة العربية المعاصرة
ئەحمەد موختار عومەر و تیمەکەی (کۆچی 1424ک)
انفردَ بـ ينفرد، انفرادًا، فهو منفرِد، والمفعول منفرَد به
• انفردَ بنفسه: خلا، انعزل عن الآخرين "انفرد بنفسه مفكرًا- انفرد بنفسه ليكتب قصة- عاش منفردًا"| على انفراد: وحده.
• انفرد اللاَّعب بالمرمى: (رض) صار أمامه بمفرده.
• انفرد بالأمر: فرَد، استبدّ به، لم يشرك معه أحدًا فيه "انفرد برأيه/ بالقرار/ بالسُّلطة/ بالعمل- حذّروه من اتخاذ قرار منفرد في الموضوع".