واتای وشەکان

تفرد

واتای «تفرد» بەپێی معجم اللغة العربیة المعاصرة و الغني.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

معجم اللغة العربية المعاصرة

ئەحمەد موختار عومەر و تیمەکەی (کۆچی 1424ک)

تَفرُّد [مفرد]: 1- مصدر تفرَّدَ بـ. 2- (سف) ما به يتشخَّص الكائن ويتعيَّن وجوده في الزَّمان والمكان.
تفرَّدَ بـ يتفرَّد، تفرُّدًا، فهو مُتفرِّد، والمفعول مُتفرَّدٌ به • تفرَّد بالأمر: 1- انفرد به، لم يُشْرك معه أحدًا فيه، تعسَّف "تفرّد بالرأي/ بالقرار". 2- تميَّز عمَّن سواه، كان فيه فردًا لا نظير له "تفرَّد بأسلوبه/ بطريقة حواره- تفرَّد بقدرته على الإقناع".

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

تَفَرَّدَ - [ف ر د]. (ف: خما. لازم، م. بحرف). تَفَرَّدْتُ، أَتَفَرَّدُ، تَفَرَّدْ، مص. تَفَرُّدٌ. 1. "تَفَرَّدَ بِالْمَسْؤُولِيَّةِ" : خَصَّ بِهَا نَفْسَهُ ولَمْ يُشْرِكْ أَحَداً. 2. "تَفَرَّدَ بِاخْتِرَاعِهِ" :كَانَ فِيهِ فَرْداً لاَ مَثِيلَ لَهُ.
تَفَرُّدٌ - [ف ر د]. (مص. تَفَرَّدَ). 1. "التَّفَرُّدُ بِالْمَسْؤُولِيَّةِ": الانْفِرَادُ بِهَا وَعَدَمُ إِشْرَاكِ الآخَرِينَ. 2. "كَانَ تَفَرُّدُهُ بِاخْتِرَاعِهِ مَثَارَ إِعْجَابٍ" : كَوْنُهُ فِيهِ فَرْداَ لاَ مَثِيلَ لَهُ.