واتای وشەکان

غنى

واتای «غنى» بەپێی معجم اللغة العربیة المعاصرة، الغني و الرائد.

دەقی ڕەسەن بە زمانی عەرەبییە.

معجم اللغة العربية المعاصرة

ئەحمەد موختار عومەر و تیمەکەی (کۆچی 1424ک)

غنَّى/ غنَّى بـ يُغنِّي، غَنِّ، غِناءً، فهو مُغنٍّ، والمفعول مُغَنًّى به • غنَّى فلانٌ: طرّب، ترنَّم بالكلام، أصدر من فمه أصواتًا موسيقيّة "سمعته يُغنِّي فأطربني صوته- غنَّى لحنًا شعبيًّا"| غنَّى الحمامُ: صوّت- غنَّى على ليلاه: حصر الحديث بنفسه وبما يعود عليه بالنفع متظاهرًا بالترفُّع والتجرُّد. • غنَّى بالشِّعر: تغنَّى به؛ ترنَّم به. • غنَّى بفلان: 1- مدحه. 2- هجاه. • غنَّى بالمرأة: تغزّل بها.
غِنًى [مفرد]: مصدر غنِيَ/ غنِيَ بـ/ غنِيَ عن/ غنِيَ في| لا غنًى عنه ولا غُنْيَة: لا بدّ منه- ما له عنه غنًى: ما له عنه بُدٌّ، لا يمكنه الاستغناء عنه- هو في غِنًى عنه: لا يحتاج إليه.

الغني

عەبدولغەنی ئەبو ئەلعەزم

غِنىً - [غ ن ي]. (مص. غَنِيَ). 1. "هُوَ فِي غِنىً" : فِي اكْتِفَاءٍ وَيَسَارٍ. ¨"الْغِنَى غِنَى النَّفْسِ". 2. "مَالَهُ عَنْهُ غِنىً" : أَيْ بُدٌّ. ¨ "لاَ غِنَى عَنْهُ".
غَنَّى - [غ ن ي]. (ف: ربا. لازمتع. م. بحرف). غَنَّيْتُ، أُغَنِّي، غَنِّ، مص. تَغْنِيَةٌ. 1. " غَنَّى أُغْنِيَةً جَمِيلَةً" : طَرِبَ وَتَرَنَّمَ بِهَا غِنَاءً. "غَنَّتِ امْرَأَةٌ ذَاتُ صَوْتٍ حَنُونٍ غِنَاءً حَزِيناً فَأَبْكَتِ النِّسَاءَ". (حنا مينه). 2. "غَنَّى الشِّعْرَ أَوْ بِالشِّعْرِ" : تَرَنَّمَ بِهِ فِي الْفَضَاءِ. 3. "غَنَّى الحَمَامُ" : صَوَّتَ. 4. "غَنَّى بِالْمَرْأَةِ" : تَغَزَّلَ بِهَا. 5. "غَنَّاهُ اللَّهُ" : جَعَلَهُ غَنِيّاً. 6. "غَنَّى بِهِ" : مَدَحَهُ أَوْ هَجَاهُ.

الرائد

جەبران مەسعود

غنى. ١-مص. غني. ٢-إكتفاء ويسار. ٣-ما يغتنى به. ٤-«ما له من غنى»: أي بد.